Het herstel
Vier soorten schade, en wat ervan overblijft.
Bijna elke afdruk die hier binnenkomt heeft er een van. Meestal twee tegelijk. Hieronder staat per soort wat u ziet, wat wij eraan doen, en waar het ophoudt.
Kleur
De hele foto is naar rood gekanteld.
- Wat u ziet
- Kleurpapier uit de jaren zeventig en tachtig verliest de cyaanlaag het eerst. De andere twee blijven, en daardoor kantelt het hele beeld naar rood of oranje. Het gaat zo langzaam dat niemand het ziet gebeuren; pas naast een nieuwe afdruk valt het op.
- Wat wij eraan doen
- Zijn de andere twee lagen nog goed genoeg, dan valt daaruit een geloofwaardige kleur te herleiden. Dat is meetwerk en geen smaak: wij zoeken het punt waarop grijs weer grijs is, en de rest van het beeld volgt daaruit. Hoe dicht dat bij de oorspronkelijke kleur komt, hangt af van wat er nog ligt, en dat beoordeelt u bij de proef. Is er van die twee ook te weinig over, dan houdt het op.
Vouwen en scheuren
Er loopt een lijn dwars door het gezicht.
- Wat u ziet
- Een foto die jaren in een portefeuille of een opgevouwen envelop heeft gezeten, heeft een breuk in de emulsie. Langs die breuk is het papier opgewreven en licht geworden, en dat valt meer op dan de scheur zelf.
- Wat wij eraan doen
- De breuk wordt opgevuld met wat er direct omheen staat. Bij een wang of een lucht is dat onzichtbaar; loopt de vouw door een oog of een mond, dan is dat de plek waar u bij de proef het scherpst moet kijken, want daar is de keuze van ons en niet van de foto.
Verzilvering
De randen glanzen, het midden is weggetrokken.
- Wat u ziet
- Zwart-wit op barietpapier krijgt na een jaar of zestig een spiegelende waas langs de randen, terwijl het midden juist verbleekt. Dat ongelijke verval is het lastigste van de vier: helderder maken verergert de ene helft terwijl het de andere helpt.
- Wat wij eraan doen
- Per gebied en niet over de hele foto. De waas wordt eruit gehaald waar hij zit, en het verbleekte midden krijgt zijn contrast terug zonder dat de randen dichtlopen.
Het plakalbum
Er ligt een gele waas overheen.
- Wat u ziet
- Zelfklevende albums uit de jaren tachtig zijn de stilste schade van de vier. De folie is aan de emulsie gaan hechten en de lijm eronder is vergeeld, dus de hele afdruk krijgt een bruingele zweem. Het beeld zelf is er vaak beter aan toe dan het papier doet vermoeden.
- Wat wij eraan doen
- Trek hem er niet uit als hij vastzit; daar scheurt de emulsie van. Fotografeer hem zoals hij ligt, schuin belicht zodat de glans opzijvalt. De gele waas is een kleurzweem en die rekenen wij eruit.
Waar het ophoudt
Herstel bouwt beeld opnieuw op.
Dat is geen bijzin. Waar een vouw dwars door een oog liep, staat na het herstel een oog dat is opgebouwd uit wat eromheen stond. Meestal is dat niet te zien en is het precies wat u wilde. Soms is er te weinig over, en dan zeggen wij dat in plaats van erop te gokken.
- U ziet altijd eerst een proef, en u heeft één ronde om te zeggen wat er anders moet. Er gaat niets door zonder uw ja.
- Wat er niet meer is, halen wij niet ergens anders vandaan: geen gezicht uit een andere foto, geen persoon erbij. Wat een gat opvult komt uit de foto zelf, en bij de proef ziet u het resultaat voordat er iets geleverd wordt.
- Een gladgestreken foto ziet er nieuw uit en niet hersteld. Daar mikken wij niet op.
Hierboven staan patronen die wij vaak tegenkomen, geen diagnose. Wat een afdruk mankeert hangt ook af van het papier, hoe hij ontwikkeld is en waar hij bewaard werd; twee foto's uit hetzelfde jaar kunnen er heel verschillend voorstaan. Wat er met úw afdruk aan de hand is, zien wij pas als hij binnen is, en u ziet het bij de proef.